BALANS

Ons eerste jaar in Schruns is een feit! Wat zeg ik? We zijn alweer twee maanden over tijd. Een mooi moment om de balans op te maken.
Gaan we gillend terug naar Nederland, blijven we nog een tijdje of weten we nu al dat we Oostenrijk nooit meer willen verlaten?

IMG_7134
Al ruim een jaar wonen we in deze prachtige omgeving.

Wat is het jaar omgevlogen! Niet normaal! Ze zeggen wel eens: “time flies when you’re having fun” en dat klopt. We speelden mee in de “alles is anders show”.
Het land, de taal, het huis, de straat, de buren, de mensen, de gewoonten, de boodschappen, ja zelfs de telefoon- en bankrekeningnummers…..alles is anders. Na drie maanden in ons tijdelijke huis, verhuisden we naar ons (voorlopig) definitieve huis. Huub ging eerst een aantal weken naar de Kindergarten. Na de zomervakantie, die negen weken duurde (!), ging hij naar de nieuwe school. Daar heeft hij het afgelopen jaar leren lezen, schrijven en rekenen. Een eerste schooljaar is voor ieder kind al spannend genoeg. Als je daarnaast net verhuisd bent vanuit een ander land en je de juffrouw en je klasgenootjes niet goed kunt verstaan, is het helemaal een flinke kluif. Huub heeft zich er kranig doorheen geslagen en inmiddels vormt de taal en het dialect geen obstakel meer voor hem. Mario en ik hebben het ontzettend getroffen met de manier waarop Huub met alle veranderingen is omgegaan. Mede daardoor is het afgelopen jaar zo positief uitgepakt. We zijn super trots op hem. Naast de school en het huiswerk had Huub gelukkig ook nog tijd voor andere dingen als judo, skiën en veel spelen met zijn nieuwe vriendjes en vriendinnetjes.

IMG_7152
Na een jaar hard ploeteren op school is het nu tijd voor vakantie!!!

Mario sloot zich aan bij de vrijwillige brandweer en twee voetbalteams. Verder maakt hij zo nu en dan tijd voor een rondje op de motor of mountain bike, een baantje zwemmen, een uurtje hardlopen of skiën.
Ik leerde via dit blog al vrij snel een leuke club Dutch Ladies kennen. Lekker om af en toe een potje Nederlands te kunnen kleppen. Sinds afgelopen winter werk ik bij Ferienhaus Silber in Vandans in een gezellig klein team. Regelmatig ga ik erop uit om een stuk te wandelen. Je kunt hier alle kanten op en het is overal even schitterend! Als je van wandelen, hardlopen, fietsen, klimmen of skiën houdt, ben je hier aan het goede adres. Wat een verwennerij! We wonen op een plek waar andere mensen vakantie vieren. Zo luxe! Om mijn rugklachten te verminderen probeer ik zoveel mogelijk in beweging te blijven. In de herfst heb ik meegedaan met een achtweekse Smovey training (ga maar googelen als je wilt weten wat het is…) en in juni nam ik deel aan de Bodensee Frauenlauf met ongeveer vijfentwintig Montafoner Bäuerinnen.

Fauenlauf2
Bodensee Frauenlauf 2016

Om wat inkomen te genereren en het dialect sneller te leren verstaan heb ik mij kort geleden ingeschreven bij MoHi (Mobile Hilfsdienste) als thuishulp. Bij de MoHi kunnen ouderen en zorgbehoevenden hulp inkopen. Het werk houdt in dat je bijvoorbeeld een ontbijt klaar maakt, mensen begeleidt naar de huisarts of bijvoorbeeld een rondje samen gaat wandelen en een kop koffie drinkt. Tot op heden word ik nog niet platgebeld, maar misschien komt dat nog…

De weekenden lijken wel mini vakanties doordat we regelmatig nieuwe stadjes, dorpen, wandelroutes, restaurantjes en berghutten ontdekken. Maar ook de doordeweekse dagen zijn geen straf.
Als ik door de prachtige omgeving naar mijn werk fiets, geniet ik volop en kan ik nog steeds nauwelijks geloven dat ik hier echt woon. En als we s’ avonds in de tuin nog even een wijntje drinken voor het slapen gaan, voelen we ons de Koning te rijk. We zeggen dan soms tegen elkaar; “goh…je zult hier maar wonen…”. Bofkonten zijn we!

IMG_6700
11 mei 2016, alweer 16 jaar getrouwd! Als er ergens op geproost moet worden , doen we dat graag bij Taube op het terras in Schruns.

Spijt hebben we nog geen moment gehad en gelukkig is er ook geen sprake van heftige heimwee gevoelens bij één van ons drie. Wel heb ik behoefte aan één of meer gezellige Oostenrijkse vriendin(nen). Ik heb een paar leuke contacten opgedaan binnen de wandelclub, maar met het trainen op donderdagavond zijn de dames helaas opgehouden. Misschien dat dit na de zomervakantie weer opgepakt wordt en dan ben ik zeker van de partij! En anders start ik misschien zelf wel een wandelgroep.
Natuurlijk zijn er momenten dat we Nederland missen, vooral als er leuke of juist minder leuke gebeurtenissen in Nederland plaatsvinden. Ik was bijvoorbeeld graag bij de uitvaart van mijn oom geweest. Lastig vond ik het ook toen ik niet even bij mijn vriendinnen op de koffie kon, van wie er één huidkanker bleek te hebben en de andere een miskraam had gehad. Vooral ook mis ik alle spontane borrels, wandelingetjes met vriendinnen, cabaretvoorstellingen en feestjes! Maar ja, hier heb je wat en daar laat je wat. Huub noemt zo nu en dan nog de namen van zijn beste vriendjes en vriendinnetjes in Nederland, maar heeft gelukkig hier in Oostenrijk inmiddels ook een paar beste vriendjes en vriendinnetjes….
Mario heeft dagelijks contact met zijn Nederlandse klanten waardoor het bijna lijkt alsof hij nog gewoon in Nederland aan het werk is. Sinds kort mag hij een Oostenrijker tot zijn klantenbestand rekenen. Deze was zeer tevreden en we wonen in een dorp, dus hopelijk maakt hij wat mond tot mond reclame! Inmiddels weten we wat het inhoudt om in een dorp te wonen. Bijna iedereen kent elkaar of denkt elkaar te kennen….

Zoveel veranderingen! En dat voor een controlefreak als ik……
Maar in plaats van vervelend heb ik het afgelopen jaar vooral als heel verfrissend en leerzaam ervaren. Geen sleur alles nieuw, helemaal weg uit het oude vertrouwde. We hebben een hoop zekerheden achter gelaten in Nederland, maar daarvoor hebben we ook veel teruggekregen!

IMG_7053
Gezellig! Opa & oma op bezoek.

Mijn ouders vinden het nog steeds knap balen dat we zo ver weg wonen. En ook al zijn ze er inmiddels enigszins aan gewend, leuk gaan ze het niet vinden. Mijn vader is een familieman en baalt er soms flink van dat één van zijn kuikens naar een andere vijver is gezwommen. Maar uit zéér betrouwbare bron hebben we vernomen dat hij het wel erg stoer vindt dat wij de stap genomen hebben en ontzettend trots is. Sinds we hier wonen hebben opa en oma al een paar keer bij ons gelogeerd en wij ook bij hun in Nederland. Het zijn gezellige weken waarin de schade enigszins wordt ingehaald. Huub knuffelt dan heel wat af met oma, hij wandelt met opa samen naar school, ze doen spelletjes samen en natuurlijk wordt hij ontzettend verwend. Mario en ik trouwens ook! Ontbijtkoek, herfstbok, pindakaas, appelstroop, kilo’s hagelslag, pannenkoekenmix….nadat mijn ouders geweest zijn, staat zowel de voorraad- als de koelkast helemaal vol met lekkere dingen.

Hoewel ik het Duits redelijk beheers en goed kan verstaan, voel ik mij regelmatig Toni Allochtoni. “Waarom spreken ze hier niet gewoon Duits in plaats van dat Muntafunerisch gezwets!”, roep ik als ik weer eens totaal niet begrepen heb waar een gesprek over ging. Echt, ik zou er een nachtje met Andries Knevel voor over hebben om het snel te kunnen verstaan (leen ik ‘m ff van Brigitte Kaandorp).  Als ik wist dat het zou helpen, zou ik mijzelf drie weken opsluiten met het boek “Muntafuner Wärter, Spröch und Spröchli”. Dit boek heb ik gekocht om mijzelf het dialect eigen te maken, maar er is geen beginnen aan!  “Geduld” schijnt het magische woord te zijn. Althans, dat is wat men mij wijsmaakt. Ik moet gewoon geduld hebben. Als je maar veel de deur uit gaat en onder de mensen komt, ga je steeds meer begrijpen en herkennen. Nou, ik ben benieuwd! Ik hoop het echt, want ik voel mij sinds een jaar behoorlijk verbaal gehandicapt. Een boodschap doen is geen probleem, zolang ze maar niet in dialect gaan vragen of ik misschien moestuintjes wil sparen…..

IMG_7008
Vanaf z’n twaalfde mag hij ook…

Mario gaat best lekker voor wat het dialect betreft. Vooral na een avondje slap lullen onder het genot van één, twee of veel bier met zijn brandweerkameraden heeft hij weer een hoop bijgeleerd. Misschien moet ik er de volgende keer ook eerst een Schnapps in gooien voordat ik ga wandelen met de Muntafuner Bäuerinnen. Dan begrijp ik vast ook waar ze zo hard om moeten lachen…

Afijn het resultaat op de balans na ons eerste jaar hier in Schruns is positief. Het gaat goed met ons, we hebben geen spijt en zijn hier nog lang niet uitgekeken.
Onze droom om hier appartementen te gaan verhuren, bestaat nog steeds.
Echter de manier waarop we nu leven, bevalt ons ook erg goed en geeft een hoop vrijheid. Wellicht dat ik in de toekomst weer iets ga organiseren met betrekking tot mindfulness. Als die plannen concreet worden, dan schrijf ik daar vast een keer een blog over. Tot slot laten we alle deuren open en zien we wel wat er op ons pad komt. Belangrijkste is om gezond te blijven. Tenslotte heeft een gezond mens wel duizend wensen en een ziek mens maar één. Nee, deze is niet van mijzelf, maar het is een waarheid als een koe.

Het woord dat mij te binnen schiet als ik het afgelopen jaar in één woord zou moeten omschrijven, zou zijn ‘dankbaar’. Dankbaar dat mijn gezin en ik zo een leuke tijd hebben gehad het afgelopen jaar. En dat in een wereld waar naast alle mooie dingen die gebeuren er ook zoveel ellende heerst.
Onze droom om hier te wonen en te genieten van alles wat dit schitterende land te bieden heeft is al voor de volle 100% uitgekomen. Hoe ons leven verder ook loopt; dit pakt niemand ons meer af!

We gaan dus zeker niet gillend terug naar Nederland. Of we voor altijd in Oostenrijk blijven, weten we niet. Maar dat we hier voorlopig goed zitten, is wel duidelijk.

Allemaal een fijne, mooie zomer gewenst!

ICH HABE ES NICHT GEWUSST…

Hoogste tijd voor een nieuw blog. Tenminste, dat vind ik.
Wat hebben we de afgelopen tijd onder andere meegemaakt? Twee aardbevingen (ja, ja…), een botsing in het dorp tussen een trein en een vrachtwagen (waar Mario voor moest uitrukken met de brandweer), een aanhouding door de politie en een buurtgenoot met een dwangneurose! Maar later meer hierover. Ons leventje gaat namelijk vooral gewoon zijn gangetje. Misschien wel te saai voor een blog. Met deze triggers aan het begin van dit blog, probeer ik ervoor te zorgen dat er toch nog een paar mensen de moeite nemen om verder te lezen….

Mario is flink druk om van alles rondom zijn werk op poten te zetten. Daarnaast zet hij zich in bij de brandweer en voetbalt in twee verschillende teams. Huub gaat goed op school, gaat twee keer per week naar judo en er komt regelmatig een vriendje of vriendinnetje spelen. Mijn dagen zijn ook aardig gevuld met huishoudelijke taken, samen met Huub huiswerk maken en mijn baantje op de zaterdagen. Daarnaast hebben we gelukkig ook genoeg tijd kunnen vrijmaken om te skiën de afgelopen weken. In februari was mijn vriendin met haar gezin hier op skivakantie en hebben we het erg leuk gehad.

IMG_5805
Dat was gezellig Simone!

Zelf zijn we alweer een tijdje terug van een paar onverwachte, super gezellige en vol geplande dagen in Nederland. Mario wilde graag naar een bijeenkomst van een bedrijf in Nederland en mij leek het dan wel leuk om mee te gaan. Wat vrienden bezoeken, familie spreken en lekker even naar de stad, inkopen doen bij Perry Sport (of als ze het daar niet hebben bij de Aktiesport…), Manfield, V&D en een kopje koffie drinken bij La Place…
Maar ja, Huub moest gewoon naar school, dus dat zat er vast niet in.
Mario ging even langs bij de directrice van school om na te gaan of het misschien toch mogelijk zou zijn om Huub drie dagen mee naar Nederland te nemen. We waren blij verrast toen bleek zij daar geen probleem mee had. Top!
Geweldig om zo onverwacht naar een mini vakantie toe te kunnen leven. Gelijk een lijst gemaakt met inkopen die ik graag wilde doen tijdens mijn verblijf en afspraken gepland met vrienden en vriendinnen, ex-collega’s van Cito en een vriendje van Huub. O ja en een afspraak voor controle bij de tandarts. Ja, ja…ik weet het, die hebben ze ook hier in Oostenrijk, maar bij deze tandarts kom ik al vanaf het moment dat mijn eerste melktand zichtbaar werd en daar hoop ik te blijven komen tot de dood ons scheidt.

IMG_5849
Huub zit sinds oktober op judo en heeft inmiddels zijn gele slip behaald.

We besloten om op dinsdag na schooltijd naar Nederland te rijden. Huub kreeg een tas vol huiswerk mee, maar daar tegenover stonden wel drie extra vakantiedagen, jippie! We vertrokken om 12.00 uur en kwamen om 20.00 bij mijn ouders aan. Tijd voor koffie!
Nadat we gezellig bijgepraat waren, rolden we laat op de avond op onze matrasjes om uitgeslapen aan onze marathon te beginnen. Huub ging op pad met opa en oma, Mario ging bij wat zakenrelaties langs en ik zat om 10.00 in de stoel bij de tandarts. Controlebeurtje, fotootje en een kleine reiniging…ketjing…kassa! Nog geen kwartier in de stoel….dat is dan 73 euro alstublieft. Maar mij hoor je niet klagen hoor! Ben al lang blij dat het allemaal in orde is en ik er als het goed is weer een jaar tegenaan kan. Ik zit toch altijd met enigszins klamme handjes en samengeknepen billen in die stoel en ben blij als hij het hele rijtje gehad heeft en zegt: “nou, dat ziet er allemaal goed uit”. Direct daarna zat ik met een vriendin aan de koffie met door haar zelf gebakken Madeleine cakejes. Het gaat dan echt van rebbelderebbelderebbel….tjonge, wat kunnen wij kleppen zeg!

IMG_6034
Dat was wieder gemütlich Edwin, Marianne & kids bij de Veerstal in Lathum! Aan de ogen van Mario te zien, was dit niet zijn eerste glas.
IMG_6023
Gezellig met opa, oma, zus en zwager bij de Klomp in Elst een hapje gegeten. Dankjulliewel opa en oma!

IMG_6019

En zo verliep het zo’n beetje alle dagen. Veel mensen gesproken, gezellige etentjes en borrels en flink inkopen gedaan. Een ochtendje inslaan bij de Action is tegenwoordig echt een uitje voor mij. Tassen vol knutselspullen voor een appel en een ei, geweldig! Om een voorbeeld te geven; terwijl de loom rage in Nederland al maanden voorbij is, kost hier een zakje bij de zogenaamde discount € 2,99 (!). In Nederland wordt het bijna gratis weggegeven omdat niemand meer wil loomen. Verder natuurlijk ook weer even langs Appie Hein voor ontbijtkoek, pindakaas, stroop en sambal badjak. En tot slot nog even snel bij de IKEA een paar kant-en-klaar gordijnen gescoord voor weinig. Vanaf Schruns is de dichtstbijzijnde IKEA toch gauw anderhalf uur rijden. Kortom; we hebben de dagen optimaal benut.

Oké, tijd om terug te komen op de triggers aan het begin van dit blog.
Die aardbevingen vielen reuze mee, maar toch. Tijdens de eerste lag ik al in coma en daarvan heb ik niks meegekregen. Twee weken later was het weer raak. Het duurde maar kort, maar het was wel een gekke gewaarwording.
Eerst schudde de boel langzaam, vervolgens even heel snel en daarna was er weer rust. Tegelijkertijd klonk het alsof er een motor van een vrachtwagen voor de deur stond te draaien. Maar goed, zoals ik al zei, het viel reuze mee en alles staat nog overeind.

zug
Allemaal vrijwillige brandweerlieden van Feuerwehr Schruns.

Op 3 februari rond acht uur s’ avonds, de dag voor Huub zijn zevende verjaardag, hoorde ik een trein lang toeteren en daarna een doffe harde klap. Huub kwam zijn kamer uitgerend en vroeg: “wat was dat mama?”.
Ik zei dat het klonk alsof er met de trein iets niet goed gegaan was en dat als dat zo was, de brandweerpieper van papa misschien wel in korte tijd af zou gaan. En ja hoor, dat gebeurde ook. Zou wel erg toevallig zijn als dit niet met elkaar te maken had. Mario ging met blote voeten in zijn schoenen en op de fiets (dat is het snelste) naar de kazerne. Op dat moment wist hij nog niet wat er aan de hand was. Hij was op tijd en kon mee de brandweerwagen in waar groene plastic handschoentjes uitgedeeld werden en die zijn niet tegen de kou zal ik maar zeggen. Die worden niet uitgedeeld bij een containerbrandje…. Inmiddels was duidelijk dat het om een botsing tussen een trein en een vrachtwagen ging. Ondertussen zat ik thuis. Mario was rond kwart over acht weggegaan.
Ik wist niet wat er aan de hand was, maar had wel een vermoeden. Als er maar geen doden of gewonden zijn, dacht ik. Omdat ik de volgende ochtend om half zeven op moest besloot ik rond elf uur toch maar naar bed te gaan, hoewel ik best nieuwsgierig was naar het verhaal van Mario. Maar ik kon de slaap niet vatten en zo sprak ik rond één uur Mario alsnog. Zowel de trein als de vrachtwagen hadden flinke schade, maar gelukkig was iedereen er met de schrik vanaf gekomen. De vrachtwagenchauffeur had een rood stoplicht over het hoofd gezien….Tis hier net Almelo: het stoplicht springt op rood, het stoplicht springt op groen…in Schruns is altijd iets te doen!

IMG_2464
Huub vier jaar. Samen op de fiets naar school door het drukke Presikhaaf.

Dan nu de kennismaking met de plaatselijke gendarmerie.
Aangezien de judozaal dichtbij is, gaan we vaak op de fiets. Meestal gaat Huub dan achterop, althans tot voor kort……
Want….HET MAG NIET! Wij zijn slechte ouders! Wij zijn onverantwoord bezig! Huub moet met zijn 138 cm in een kinderzitje achterop! Wat?!….Ja, je leest het goed! Toen Mario met Huub achterop naar huis fietste, hoorde hij getoeter achter zich. Hij keek om en zag een politiewagen aan de kant staan. Mario had niet gelijk door dat het voor hem bedoeld was, maar besloot toch maar even te stoppen. Eerst werd Mario erop gewezen dat zijn lamp het niet goed deed. Hij deed het wel, maar knipperde. Oké, prima, daar moet dus naar gekeken worden. Daarna werd hem medegedeeld dat hij moest gaan lopen en wel omdat het niet toegestaan is om een kind zonder kinderzitje achterop de fiets mee te nemen. Nu kent niet iedereen die dit blog leest Huub, maar geloof mij, Huub past echt niet in een kinderzitje! Huub is net zeven jaar geworden, weegt 30 kg en heeft inmiddels schoenmaat 37. Juist, een vriendelijke reus! Om hem in een kinderzitje te proppen…… DAT zou pas gevaarlijk zijn! Afijn, Mario gaf aan dat hij uit Nederland komt en nu in Schruns woont. De politieman keek hem nog eens dwingend aan en herhaalde dat Mario echt moest gaan lopen. “Ja, ja…kein Problem”, zei Mario, ”ich habe es nicht gewusst” …..oeps!
De volgende dag is Mario nog maar even langs het politiebureau gelopen en heeft een en ander nagevraagd voordat het straks bekeuringen gaat regenen. Huub fietst namelijk regelmatig in zijn eentje door de buurt op zijn nieuwe mountainbike. FOUT! Tien strafpunten! Dat mag dus helemaal niet!

fiets
Huub zes jaar. Op zijn nieuwe fiets. Lekker rondjes rijden om het huis….. Toen wisten we nog niet dat het niet mag.

Kinderen mogen tot hun twaalfde (!) niet alleen fietsen….. Wat?!…Ja, je leest het wéér goed! Eventueel kunnen ze vanaf tien jaar alleen fietsen, maar dan moeten zij een Radfahrprüfung behaald hebben, een fietsrijbewijs. Zo jammer, want Huub is gek op fietsen. In Nederland fietsten we al vaak samen naar school en dat was een behoorlijk drukke weg. Hij heeft toen al goed geleerd om op te letten in het verkeer. Nu hebben we hem dus verteld dat hij in ieder geval de komende drie jaar niet meer alleen mag fietsen……tranen met tuiten! Rollerskaten daarentegen mag wel……Nou, als ik Huub zie gaan op zijn skates hou ik mijn hart vast, zelfs met de helm op en kniebeschermers om. Dat mag dan weer wel (toch?). Tja, ’s lands wijs, ’s lands eer….aanpassen dus! Komende drie jaar gaan we gewoon lekker vaak met z’n drietjes fietsen.

IMG_5566
Tis niet vaak voorgekomen dat we onze oprit sneeuwvrij moesten maken.

Tot slot nog even kort aandacht voor onze neurotische buurtgenoot, waarvan ik de naam natuurlijk niet ga noemen! We willen hier tenslotte graag nog een tijdje verblijven in goede harmonie. De buurtgenoot die ervoor zorgt dat Mario en ik inmiddels bij sneeuwvoorspellingen een schietgebedje doen voor een goede nachtrust. Meneer heeft naar mijn idee last van een dwangneurose. Zodra hij sneeuw ruikt, staat hij klaar met zijn sneeuwschep om in actie te komen. De eerste keer dat ik er wakker van werd, was dat nog rond de klok van zes. Dat vond ik al best vroeg, maar oké, het leven begint hier ook vroeg. Winkels als de Lidl en Spar openen hier hun deuren om tien over half acht en bij het Gemeindeamt kun je al vanaf acht uur terecht. Ook de school van Huub begint al om tien voor acht. Nu woont de beste man direct aan de openbare weg en deze wordt altijd prima vrijgemaakt door de sneeuwschuivers en strooiwagens van de gemeente. Om met zijn auto weg te kunnen hoeft hij dus alleen maar een poep gas te geven. Dan zou hij s’ middags, als hij van twaalf uur tot half drie (!) middagpauze heeft, lekker op zijn gemak zijn opritje sneeuwvrij kunnen maken (als het dan al niet weggesmolten is…). Maar dat komt niet op in die rode wollen puntmuts. Het toppunt was toch wel toen ik op een zaterdagochtend om 03.46 uur op mijn wekker keek, nadat ik wakker was geworden van hysterische schepgeluiden en krakende voetstappen in een vers dik pak sneeuw! Het klonk alsof er iemand in onze tuin, onder het balkon een nieuw ski gebied aan het creëren was…. Even dacht ik nog dat ik in een slechte aflevering van Banana Split was beland, maar nee, dit was serious shit! In Nederland zou ik direct in mijn slofjes geschoten zijn en naar buiten gelopen om vervolgens tegen de beste man uit mijn slofjes te zijn geschoten. Hoewel, ook daar zou ik er niet direct op af gaan in mijn negligé-tje en er iets van zeggen, want voor je het weet heb je die schop tegen je kop! Afijn, in plaats van de confrontatie aan te gaan, ben ik maar tot 784 gaan tellen, heb ik drie kopjes thee gedronken en een rondje gezapt langs de meest oninteressante tv-zenders. Vervolgens ben ik maar weer mijn bed ingedoken. Ik ben tenslotte de allochtoon, ik ben hier te gast en ik moet mij dus aanpassen…..althans, dat vind ik. NOG WEL….

HELLUP!

Zoals de trouwe lezers van dit blog weten, ben ik met mijn gezin geëmigreerd naar Oostenrijk. Een land dat bekend staat om zijn schnitzels, lederhosen en jawel de vele mogelijkheden om te skiën! Hoewel het integreren vrij voorspoedig verloopt, zijn we natuurlijk pas echt geëmigreerd als we op onze skietjes in noodvaart en vooral heel soepeltjes de berg af suizen, net als alle Oostenrijkers van drie jaar en ouder.
En daar zijn we direct bij de titel van dit blog aanbeland…..HELLUP!!!

Oké, even vooraan beginnen….
Toen Mario en ik elkaar in september 1995 leerden kennen, besloten we met de kerst op vakantie te gaan naar Garmisch Partenkirchen voor een ski vakantie.
Ik had nog nooit geskied, Mario wel en hij zou het mij wel “even” leren…DAT was dus een vergissing. Hierbij een gouden tip: ga je voor het eerst skiën? Neem les! In een klasje of privé. Maar ga niet in de leer bij je vriendje. Natuurlijk had Mario de beste bedoelingen met mij en ik eigenlijk ook met hem, maar er zijn momenten op die berg geweest dat het maar goed was dat ik geen Kalasjnikov bij de hand had. Ik had ‘m vast en zeker gebruikt! Werkelijk, ik dacht dat ik dood ging! Het is dat ik handschoenen aan had, anders hadden de krassen van mijn nagels nu nog in de berg gestaan! In mijn beleving gleed ik bijna de afgrond in en zou dan honderden meters naar beneden storten. In werkelijkheid lag ik waarschijnlijk midden op een hele brede piste, ijzig dat wel, maar van een dreigende situatie was vast geen sprake. Uren heb ik erover gedaan om de Hausberg af te komen. Schouders naar het dal! Schouders naar het dal! Schouders naar het dal! ……ik geloof dat Mario het zo’n 2.087 keer gezegd heeft die dag en ik kon het niet meer horen! Wat nou schouders naar het dal? “Dan flikker ik toch zo die berg af!”, schreeuwde ik woest. Dat onze relatie deze vakantie heeft overleefd is een wonder. Waarschijnlijk had ik andere kwaliteiten waardoor de sfeer nog enigszins in balans bleef.
Zo ongeveer met zonsopkomst waren we vertrokken en toen het alweer donker werd, had ik eindelijk de finish gehaald…..ik was al bang dat we de nacht op de berg bij min twintig moesten doorbrengen.

Afijn, na deze eerste ski vakantie zijn er zo door de jaren heen toch nog een stuk of zeven gevolgd. En ik moet zeggen, de laatste keer in Ski Amadé bij Altenmarkt-Zauchensee, zo’n acht jaar geleden, ging het best goed. Oké, een natuurtalent ben ik niet en van een zwarte piste krijg ik nachtmerries en word ik badend in het zweet wakker, maar de rode kwam ik af en ik had er zelfs plezier in.
Een paar weken geleden hebben we de hele mikmak aangeschaft. Voor ons alle drie nieuwe skischoenen, voor Huub en mij nieuwe ski’s en een gezinskaart voor de kabelbanen…..BLUT! Best fijn dat ik sinds kort een paar uurtjes per week werk in de schoonmaak in een vakantiehuis. Daar kunnen we de ski sokken van betalen, ha, ha!
Afijn, Huub was naar school en Mario en ik besloten om de Golm op te gaan voor een paar uurtjes ski plezier! Nou, gelukkig hebben we de foto’s nog! Althans van mij in de lift op weg naar boven. Toen kon ik nog lachen….

IMG_3273 IMG_3272

We kwamen de lift uit en we schuifelden richting piste. Een blauwe. Dat moet lukken, dacht ik nog. Fout! Al na de eerst bocht was het lachen mij vergaan. Toen ik daarna ook nog viel en niet overeind kon komen (door rugpijn waar ik al sinds augustus mee worstel) kon ik eigenlijk alleen maar janken. O, wat baalde ik hiervan! De piste zag er weliswaar prachtig uit, goed geprepareerd, het was rustig en er scheen een zonnetje bij, maar de piste was wel erg hard. Het was meer ijs dan sneeuw. Tja en dan slaan bij mij de bibbers toe. Geef mijn portie maar aan Fikkie dacht ik, dit wordt ‘m niet!

Na de zesde bocht had ik het bekeken. Ik lag alweer op mijn gat. O wat voelde ik mij een oud wijf, ver-schrik-ke-lijk! Dit viel zwaar tegen! Ik riep Mario of hij mij even overeind wilde helpen, maar ja, die was al een eindje vooruit geskied en die had natuurlijk niet zoveel zin om weer naar boven te klunen…
Pas toen hij zag dat er echt geen beweging in deze zeekoe zat en ik het hem vijf keer boos en daarna één keer vriendelijk gevraagd had, kwam hij mij uit mijn onflatteuze pose redden.
Ik heb mijn ski’s uitgedaan en ben met het hele handeltje onder de arm terug naar boven geklommen om vervolgens met de lift terug naar de auto te gaan. Geweldige ochtend!

Mijn god wat baalde ik hiervan zeg. Ik had niet gedacht dat het zo slecht zou gaan en ik had mij er op verheugd om lekker met Mario een paar leuke routes te pakken. Maar nee hoor, ik ben een bange poeperd met een hele zwakke rug! Fijne combi! Toch geef ik (nog) niet op. Binnenkort wordt er verse sneeuw verwacht en dan ga vast ik he-le-maal los…
Dan ga ik lekker weer een paar uurtjes op een lichtblauwe piste aanklooien met de pizzapunt en hoop ik langzamerhand weer een beetje vertrouwen te krijgen. Ook staat er in januari een Ladies Week op het programma. Speciaal voor vrouwen inclusief een glas Prosecco en twee uur les per dag. Als ze die Prosecco er dan maar wel vooraf ingooien…scheelt een stuk! Maar daar ga ik alleen aan deelnemen als ik in staat ben om zelf overeind te komen als ik weer eens op mijn gat lig. Komende week nog maar even flink aan de gang met spierversterkende oefeningen voor mijn rug dus!

IMG_2713
O ja, en Huub, die gaat gewoon even een hele week skiën met school!
Hopelijk heeft hij het talent van zijn vader, anders wordt het een zware week voor hem….

IMG_2720

HEIMWEE

Laatst kwam Huub huilend thuis nadat hij een stukje had gefietst. Even daarvoor had ik hem nog gierend van het lachen en ook met gierende banden door de straat zien fietsen met een ander jongetje. Hé, hé, dacht ik nog….eindelijk een vriendje gevonden die net zo groot, of zelfs nog iets groter is. Mooi zo, eindelijk een beetje weerstand.

Hoewel, dat krijgt hij sowieso één keer in de week tijdens de judo les. Vorige week kreeg Huub er flink van langs. Eerst moest hij aan de gang met een meisje dat twee koppen groter was dan hij, daarna met een jongetje dat twee keer zo dik was en daarna met een jongen die twee keer zo oud was als hij…
Huub verloor elk “gevecht” maar kon het goed hebben en hij had er zichtbaar plezier in. De juf zei dat hij het hartstikke goed deed en dat ze niet kon geloven dat hij zes is. Voor de administratie moest ik maar even een kopie van zijn paspoort meenemen…..
Bij de judo heeft hij nu twee vriendjes die hij ook zo nu en dan op school tegenkomt. Huub zit in groep één, zij in groep twee en drie.

Maar goed, Huub stond dus jankend in de gang en voor ik kon vragen wat er was gebeurd, schreeuwde hij uit volle borst dat hij niet meer in dit stomme landje wilde wonen met die stomme kinderen!!
Ik wil terug naar Nederland!! kwam er nog achteraan, snik, snot, brul, snif, druppel en tot slot voegde hij er nog aan toe dat hij er helemaal klaar mee was! (van wie heeft hij deze uitspraak?).

Op zo’n moment verander ik van een vrolijk, stabiel, volkomen in balans persoon in een ontoerekeningsvatbaar onredelijk naar mens en ben ik in staat om de auto in te stappen, huppekee gillend terug naar Nederland! Terug naar Geer & Goor, naar de bitterballen, naar de HEMA, naar Sinterklaas en Koningsdag en ga zo maar door! Alles doe ik in zo’n situatie om ervoor te zorgen dat er weer een glimlach verschijnt op dat knappe koppie. Een kilo trekdrop? Een zak M&M’s? Een fles Cola? Roep maar! …oeps, waar haal ik hier trekdrop?…. Hoewel ik weet dat het een momentopname is en het eigenlijk heel goed gaat met Huub, voel ik mij op dit soort momenten zóóóóó schuldig!
Waar heb ik toch in Godsnaam het lef vandaan gehaald om dit ventje uit de klei van de Van Ghentstraat in Nederland te trekken en te verplaatsen naar deze nederzetting waar ze geen Duits maar een soort
Friese Trollentaal spreken? Ze zeggen wel eens oude bomen moet je niet verplaatsen. Nou, net ontkiemde beukennootjes ook niet!

Maar wat was er nou eigenlijk gebeurd? Dat jochie was tegen Huub zijn fiets aan gereden en er was iets afgebroken. Daarna hadden ze wat tegen elkaar staan blèren en hoewel Huub niet alles verstaat, had hij wel begrepen dat het geen vriendschapsverzoek was. Niet leuk, maar om daar nou weer de verhuisdozen voor uit de kelder te pakken…. Nadat Huub uitgeraasd was, klaarde de lucht binnen vijf minuten weer op (een plak ontbijtkoek van opa en oma doet wonderen), was mama weer in haar oorspronkelijke gedaante teruggekeerd en konden we voor het eten nog even lekker samen met papa een ouderwets potje mens-erger-je-nieten.

IMG_4703[1]
Opa & oma zijn gezellig op bezoek geweest en hebben o.a. de voorraad ontbijtkoek en speculaas weer lekker aangevuld.

LOSLATEN

De vakantie zit er alweer even op.
Het “gewone” leventje is begonnen en daar ben ik blij mee. Niet alleen omdat het prettig is om weer wat structuur in de week te hebben, maar ook omdat ik dankbaar ben dat wij een normaal leven KUNNEN leiden. Want tjonge jonge, wat is het toch onrustig in de wereld. Zoveel geweld en mensen op de vlucht….ver-schrik-ke-lijk! Ik voel mij bijna bezwaard dat ik WEL toegelaten ben in Oostenrijk en dat ik het zo goed heb. Wat een mazzel dat ons wiegje in Nederland heeft gestaan! Nu staat ons bed in Oostenrijk, maar dat is geheel vrijwillig en niet omdat wij gedwongen zijn een onveilig land te verlaten….

Waar waren we gebleven voor de vakantie?
O ja, De Brandweer! Nou, daar kan ik nog wel een blog mee vullen, maar dat zal ik nu niet doen.
De titel zou zijn: BLUSSEN
Oké…heel in het kort dan! Vorig weekend hadden de heren en twee dames van de brandweer een Ausflug nach Salzburg. Om 6.00 uur vertrok de bus richting Ehrwald voor een brunch op de Zugspitze. Wat denk je? om 06.05 uur ging het fust open…..in de bus! De dames van Toren-C zouden zeggen: OOOOO wat Errrrruuuuuuugggggg! Ik wil mij best aanpassen aan de gebruiken en gewoonten van een land, maar niet aan zijn afwijkingen…. Ze nemen het blussen hier in ieder geval wel heel letterlijk!

IMG_4388[1]
Feest van de brandweer in Salzburg
Als ik het in één van mijn volgende blogs nog eens over de brandweer heb, laat ik het bier achterwege. Want hoewel ik er natuurlijk een beetje lacherig over schrijf, is het toch vooral een serieuze aangelegenheid. Ze kennen hier alleen een vrijwillige brandweer, dus deze brandweerlieden zijn wel diegenen die uitrukken bij brand, ongelukken en andere calamiteiten. En het wil nog wel eens flink verkeerd gaan hier in de bergen, dus dat is geen kattenpis! Tot op heden waren het gelukkig voornamelijk oproepen voor het opruimen van oliesporen op de weg, het blussen van containerbrandjes en vandalisme van een brandalarm. Ja, ja…je leest het goed! Vandalisme! Ook hier wonen etterbakjes en klootzakken die de boel moedwillig naar de klote helpen! Daarnaast zijn een paar Duitse voetbalsupporters tijdens een zwoele zomernacht in Juli flink los gegaan. Ze hebben op hun weg van Tschagguns naar Schruns diverse verkeersborden, muren, geldautomaten en parkbanken beklad. Door de sociale controle hier is de pakkans behoorlijk groot en zijn er twee schoffies opgepakt. Daders in de leeftijd van 17 en 20 jaar. Waarschijnlijk zijn ze te vroeg bij hun moeder weggehaald en hebben ze wat extra aandacht nodig….

schruns-650x435
Zo jammer!

Het weekend van 1 augustus stond in het teken van onze verhuizing en dat was pittig. Mario heeft in vier dagen 3600 km afgelegd. Eerst op de motor naar Nederland om de bus met onze laatste spullen op te halen. Toen terug naar Oostenrijk, om vervolgens de bus op maandagmorgen voor 8.30 uur in te leveren in Nederland. Ondertussen was ik druk om hier in Schruns alles weer bij elkaar te pakken, te verhuizen en het huis schoon achter te laten. En dat was een beetje veel met Huub om mijn kont die niet de vrolijkste was doordat ik geen tijd voor hem had, papa weg was, er geen speelkameraadjes in de buurt waren en zijn speelgoed in dozen zat. O, ja…by the way…ik was ook nog jarig. Nou, dat was dus echt geen zak aan! Mijn man in Nederland, mijn zoon sjaggie, geen familie en/of vrienden op bezoek en ik druk met de poetslap en dozen in de weer…. Van Harte! Mijn 43ste verjaardag is geheel aan mij voorbij gegaan en ik blijf dus gewoon nog een jaartje 42!

IMG_4036
3 augustus op mijn verjaardag, alles weer in dozen stoppen

Het was een fantastische zomer hier in Schruns. Zelfs Huub, onze bleekscheet, heeft een lekker bruin koppie gekregen van al het buiten spelen, zwemmen, fietsen en wandelen. De aanschaf van seizoenkaarten voor de kabelbanen was een goede zet. Echt leuk om gewoon wanneer je daar even zin in hebt een baantje te pakken en lekker bovenop een berg van het uitzicht te genieten. Tijdens één van de ritjes hoorde ik een mevrouw in de kabelbaan tegen haar twee zonen zeggen: “Als ik later niet meer hoef te werken, ga ik hier wonen. Ik vind het hier zo mooi!”. Goed plan denk ik dan, alleen…. je moet maar afwachten of dat later ooit komt. Wij zijn in ieder geval heel blij dat we deze stap NU gezet hebben en dat we dus NU in de gelegenheid zijn om te genieten van de schitterende omgeving. Natuurlijk kunnen we niet in de toekomst kijken en weten we niet hoe dingen gaan lopen, maar deze tijd pakt niemand ons af. We wonen hier nu alweer vijf maanden en ik kan het nog steeds bijna niet geloven. Zo gaaf dat het allemaal gelukt is! In die tijd hebben we al zoveel mooie nieuwe herinneringen gemaakt. Mijn ouders zijn een week bij ons op bezoek geweest. Ook vrienden zijn op de terugweg vanuit Zwitserland een paar nachtjes bij ons gebleven en mijn zus en zwager zijn regelmatig in de buurt en komen dan een paar keer langs. Dat zorgt voor gezellige avondjes met Hollandse humor en pijn in de buik van het lachen. Mario maakt prachtige ritten op zijn motor, samen of alleen maken we mooie wandelingen en ons nieuwe huis is een lot uit de loterij. Lekker veel ruimte, mooie tuin, leuke buurt, aardige buren en natuurlijk een prachtig uitzicht (ik moet gewoon een beetje wennen aan al die luxe!).

IMG_4340[1]
Er zijn mindere plekken om een kop koffie te drinken…
Vorige week is Huub begonnen op school.
Je zou denken dat zo’n jochie hartstikke zenuwachtig is om in een ander land, met een andere taal, naar een nieuwe school met onbekende kinderen en juf te gaan. Nou, Huub niet! Hij werd maandagmorgen om half zeven hartstikke fit en uitgeslapen wakker na een prima nachtrust. Nee dan z’n moeder…..die is ongeveer zeven keer bed uit geweest voor psychische plasjes (je denkt dat je moet, maar er komt niks). Achtennegentig keer ben ik gedraaid van mijn linker- op mijn rechterzij en weer terug. Tegen de tijd dat ik eindelijk in slaap viel gingen er drie wekkers af (ja, je doet wat om te voorkomen dat je te laat komt op een eerste schooldag!).

IMG_4433[1]
Daar gaat tie! Eerste schooldag!
IMG_0127[1]
En s’ avonds lekker in bad met zijn nieuwe duikbril!
Inmiddels loopt Huub alleen naar school en terug. Ik mag niet meer mee, mijn aanwezigheid is niet meer gewenst! Wat?! Hij loopt er ongeveer een kwartier over en dat met een zware rugzak vol boeken. Hij is pas zes en het loslaten is nu al begonnen…..! hellup! Het gaat mij veel te snel. Zo heb je een dikke toeter en loop je een Maxi-Cosi uit te zoeken en zo sta je sportschoenen voor gym af te rekenen in maat 36….. Tijdens de vakantie hebben we de route naar school diverse keren gelopen en er hoeft maar één zebrapad overgestoken te worden. Gelukkig hebben ze op de Kindergarten een “cursus oversteken” gehad. Kijken, links, rechts, links, hand omhoog (zag er een beetje vreemd uit bij Huub….zie foto!) en lopen maar. Alle kindjes zijn geslaagd en ze kregen daarvoor een oversteek bewijs uitgereikt door de plaatselijke politieman. Ik weet dus dat hij het kan, dat hij goed uitkijkt en vooral ook dat hij het graag wil! Alleen….die elektrische auto’s en brommers die je niet hoort of die automobilist die zijn voorruit niet goed gekrabd heeft en al te laat is..….? Dáár maak ik mij druk om. De eerste dagen liep Huub nog samen met een ander jongetje en twee meisjes. Maar omdat ze zo langzaam liepen volgens hem (kan kloppen want zijn benen zijn twee keer zo lang) gaat hij liever alleen. Wat ik best jammer vind, want wat als hij in zijn eentje een paar pesterige jochies van acht of ouder tegenkomt? Ach, waarschijnlijk gebeurt dat helemaal niet en lijd ik weer eens het meest door het lijden dat ik vrees!

IMG_4491[1]
Voor de duidelijkheid: dit is verkeersles!
 Ik ben gewoon hartstikke allergisch voor pesten en kan mij daar erg druk om maken. Mijn zus heeft een handicap en werd vroeger door een heel naar ventje, Robbie die bij ons in de straat woonde, regelmatig uitgescholden voor mankepoot! Nou, dat jochie hebben mijn ouders een keer flink te grazen genomen. Moet je tegenwoordig nog voor uitkijken ook, want alles wordt vastgelegd op mobieltjes en zou zo maar verkeerd uitgelegd kunnen worden. Toen dat huftertje een keer door de wijk liep hebben mijn ouders hem van achter benaderd en hem allebei aan één arm vastgepakt en hem eens flink verteld dat hij moest kappen met die onzin. Hij trok wit weg volgens mijn ouders en had het hart in zijn keel. Heftige actie, maar het was wel afgelopen met het getreiter!

IMG_4412[1]
Dagelijks ritueel: huiswerk!
Afgelopen vrijdag kwam Huub wel erg laat terug van school. Toen hij eindelijk thuis kwam met een bezwete rug, bleek dat hij even een rondje door het dorp had gemaakt en langs de camping terug was gelopen.
Hoewel Mario en ik daar eigenlijk ontzettend om moeten lachen, hebben we toch maar duidelijk gemaakt dat hij in één rechte lijn naar school en naar huis moet lopen. Maar dat kan natuurlijk niet volgens Huub, want er zitten allemaal bochtjes in de weg….O, jee….als we nu al dit soort discussies krijgen….zit de pubertijd er zeker ook al aan te komen?

Huiswerk hoort nu ook tot het dagelijkse ritueel. Gisteren was hij druk met het schrijven van twee pagina’s met het cijfer één. “Makkie!”, riep hij. Na anderhalve pagina zei hij ineens: “ mama, ik kan gewoon niet geloven dat ik vandaag al zoveel enen heb geschreven”, “het is best wel zwaar dat huiswerk, ik moet even uitrusten”. Ben benieuwd hoe lang hij het nog leuk vindt.

IMG_0152[1]
Wat een huis!…alleen de trap al…
IMG_0165[1]

Inmiddels zijn de meeste dozen uitgepakt en heeft alles een plek gekregen. Onze spullen verdwijnen in de ruimte hier, heerlijk! Twintig jaar hebben we met een vriesvakje gedaan. Gelukkig woonden we dicht bij een winkelcentrum, dus dat ging prima. Maar nu we een diepvrieskast hebben met 9 laden zijn we aan het hamsteren geslagen! Twee halen, één betalen? Kom maar op, inslaan die handel! Schnitzels met 40% korting, nou doe maar een paar kilo! Komt wel op! Apfelstrudel in de aanbieding? Altijd handig voor onverwachte visite! Doe er maar zes! En in plaats van naar het dorp, loopt Huub tegenwoordig de kelder in voor een ijsje.
Ook hebben we nu eindelijk een oven en gelukkig weer een afwasmachine (waar we sinds december vorig jaar aan gewend zijn geraakt). Gek hoe snel je aan al die luxe went.
Helemaal top is het dat we de kelderruimte die de eigenaar in eerste instantie zelf wilde behouden voor opslag, toch kunnen gebruiken als logeerkamer. Er zit zelfs een tweede badkamer in de kelder, dus we hoeven elkaar niet in de weg te lopen als er iemand komt logeren.

IMG_4467[1]
Hier houden we het wel een tijdje uit!
IMG_4422[1]

Over drie en een halve week komen mijn zus en zwager weer deze kant op en mijn ouders ook nog een keer voor de winter. Verder is een vriendin aan het onderzoeken of ze binnenkort een keer langs kan komen. Leuk allemaal! Want ondanks dat het ons hier goed bevalt, we onze draai aardig gevonden hebben, we al behoorlijk wat mensen hebben leren kennen, missen we onze familie en vrienden echt wel!

IMG_4473[1]
Fijne plek om te schrijven.

RUZIE IN DE TENT

Zo onze eerste bonje in Oostenrijk is een feit! Ik dacht even dat ik het verleerd was om ruzie te maken, maar ik kan het nog, en hoe! Maar daarover straks meer. Zo doen ze dat tenslotte op televisie ook. Eerst worden de smeuïge items (lees: de narigheid van een ander) aangekondigd waar iedereen van smult zodat de kijker niet gaat zappen. Vervolgens komen er een paar minder interessante onderwerpen voorbij, om tot slot terug te komen op de hoofdroddel die uiteindelijk erg mee blijkt te vallen, waarna je er als kijker van baalt dat je daar al die tijd voor bent opgebleven. Maar zoals gezegd, ook ik bewaar ik het lekkerst voor het laatst en nu niet stiekem naar het eind scrollen he! Ik schrijf dit blog verdorie niet voor de katze…..

Tot op heden lijkt ons leventje in Schruns vooral op vakantie. Natuurlijk moet er ook gewerkt worden, maar de invulling van onze vrije tijd zorgt ervoor dat het voelt als vakantie. De weekenden en zo nu en dan een doordeweekse middag zijn net kleine vakanties. Mario heeft inmiddels een nieuwe motor (tjonge, aan het verkrijgen ervan kan ik ook nog wel een blogje wijden…) en hij kan nu dus zomaar “even” op een vrije middag de Silvrettapas over kachelen. Zit ie daar bovenop die berg met zijn thermoskannetje thee und ein Brötchen zich een slag in de rondte te genieten. Het leek hem altijd al gaaf om door de bergen te toeren op de motor, maar voorheen zou hij er eerst 800 km snelweg voor moeten overbruggen.

IMG_2757
Mario z’n nieuwe liefje…

Er komen veel toeristen in het gebied waar wij wonen en we raken vaak met ze aan de praat. En al die vakantiegangers zorgen natuurlijk ook voor het vakantiegevoel. Ons dorp wordt zo nu en dan overspoeld door puistige scholieren die op kamp zijn, groepen wandelaars gekleed in kaki kleurige afritsbroeken of een bus bejaarden. De bejaarden vindt je vooral terug op het terras van Konditorei Frederick (en gelijk hebben ze!). Wauw wat hebben ze daar heerlijke taartjes. De Apfelstrudel mit Vanilleeis is tot op heden mijn favoriet. Maar ik ben er pas een paar keer geweest, dus wellicht dat ik binnenkort een andere topper ontdek.

IMG_3800
oké, deze Apfelstudel is niet van Konditorei Frederick, maar toch ook erg lekkuh al zeg ik ut zelf (voor onze gasten uit Elst en Arnhem)

Dat is natuurlijk wel het grote verschil met vakantie vieren. Tijdens onze vakanties spekken we de horeca flink en kijken we niet op een terrasje meer of minder. Maar als we op die toer gaan leven, dan moet mama heel snel een baantje gaan zoeken! Best lastig om al die verleidingen te weerstaan. Want tjonge, wat zijn het toch allemaal gezellige terrasjes, restaurantjes en berghutjes. Ik heb wel het idee dat sommige horeca gelegenheden de prijzen de laatste jaren flink verhoogd hebben en dan vooral van de drankjes. Ik vind drie euro voor een glas cola best wel schandalig! Gelukkig maken ze het niet overal zo gek.

Een tijdje geleden waren mijn zus en zwager in de buurt op vakantie en zijn we een middagje met z’n allen op pad geweest. Huub hebben we die dag vroeg opgehaald uit de Kindergarten en om half twee hadden we afgesproken op de parkeerplaats van de kabelbaan naar Sonnenkopf Bärenland. Bärenland is erg leuk voor kinderen! De kabelbaancabines zijn aangekleed met gordijntjes en bankjes in geruite stof en liggen vol met knuffelberen. Boven aangekomen kom je in een prachtig wandelgebied terecht waar je alle kanten op kunt en waar het voor de kinderen een waar speelparadijs is. Er zijn vlotten op het water, een grote speeltuin, er worden speurtochten georganiseerd en in de zomer kunnen de kids broodjes bakken. Ook voor de papa’s en mama’s is het goed toeven.

IMG_2763
op naar Bärenland in het gemütliche gondeltje

IMG_3831
S’ avonds aten we een hapje mee bij mijn zus en zwager in het vakantiehuisje van Landal en hebben we lekker gezwommen in het zwembad van het vakantiepark. Weer een vakantiedag dus!
Dit soort verhalen wekken waarschijnlijk de indruk dat het hier alleen maar feest is, dat alles vanzelf gaat en we het altijd leuk hebben. En dat is ook zo…..
Nee, natuurlijk niet, ook hier hebben we pieken en dalen, zit er soms iets tegen, moet er gewerkt worden en zit er zo nu en dan een baaldag tussen.

Voorheen zou ik in het geval van een dipje gezellig even bij één van mijn vriendinnen op de koffie gaan, maar dat is mij nu net iets te ver. En hoewel ik hier al veel leuke contacten heb, gaan we nog niet bij elkaar op de koffie. Ik vraag mij sowieso af of dat hier gebruikelijk is. Wel heb ik twee weken geleden ontbeten met een Nederlandse die hier al vijftien jaar woont. Ze had mijn blog gelezen en gereageerd dat ze het leuk vond en dat we elkaar misschien wel een keer zouden treffen. Nou dat lieten we niet aan het toeval over en hebben gewoon een keer afgesproken in het dorp en samen ontbeten bij Josef’s Platz . Heel gezellig.

Face-timen is een goede compensatie voor het ontbreken van de mogelijkheid om bij vriendinnen op de koffie te gaan. Met Simone, je weet wel, mijn geestelijk gestoorde vriendin (zie één van mijn vorige blogs), had ik om half tien afgesproken te gaan face-timen. En zo zaten we met een kopje koffie in de hand lekker een uurtje tegen elkaar aan te kleppen en waren we weer helemaal op de hoogte van alle perikelen. Leuk hoor, dat dit mogelijk is. Het maakt het een stuk makkelijker om contact te houden en geen heimwee te krijgen.

Het wordt tijd om terug te komen op het meningsverschilletje tussen Mario en mij (kijk…het is al een stuk afgezwakt).
Mario zit sinds kort bij de vrijwillige brandweer in het dorp. Buiten het feit dat hij het leuk vind om te doen, is het ook goed voor het integratieproces. Er zijn hier in het dorp ongeveer vijfentachtig vrijwilligers en dat is veel.
Iedere dinsdagavond wordt er geoefend. Van tevoren is niet bekend wat ze gaan doen. Wel bekend is dat er achteraf een biertje gedronken wordt…..(of twee, of drie, of….). Ik hou zelf ook van een biertje en na gedane arbeid moet dat zeker kunnen. Er zijn echter grenzen!

IMG_2744
nee, dit is geen speelgoedhelm, dit is echt!

IMG_2788

of optocht
Landesfeuerwehrfest 5 juli 2015 En zo kwam het dat Mario ook in zijn pakse in de optocht meeliep compleet met helm


Het was de tweede keer dat Mario ging oefenen. Ik lag die avond rond kwart over elf in bed, vroeg voor mijn doen, maar ik had de pijp leeg. Rond de klok van één werd ik wakker. Huh? Mario nog niet in bed? De meeste mensen moeten hier erg vroeg op om aan het werk te gaan, dus dit vond ik al vrij laat om naar bed te gaan. De oefeningen beginnen rond acht uur en volgens mij heb je dan tegen één uur wel genoeg gelegenheid gehad om te oefenen, toch?
Afijn, ik probeerde de slaap weer te hervatten, maar dat is lastig als de kerk zo ongeveer in je tuin staat en de kerkklok om het kwartier van zich laat horen. Ik hoorde het dus kwart over één worden, half twee, kwart voor twee…. En zoals wel vaker gebeurd als het laat en donker is, sloeg mijn fantasie op hol!

Ik dacht; die is dood! Die heeft de oefening niet overleefd! Ik liep het balkon aan de voor- en achterkant van ons huis op om te kijken of er misschien een stoffelijk overschot in de straat lag. Want ja, dit was niet normaal! En zo ken ik Mario toch ook helemaal niet! Hoewel ik niet als een overbezorgd vrouwtje over wilde komen, besloot ik Mario toch maar even te bellen om te vragen of alles oké was. Shit! Zijn mobieltje ging af in de kamer naast mij. Ik kan hem dus gewoon helemaal niet bereiken en hij mij ook niet! Misschien zit hij nog wel vast in één of ander afgebrand pand of een grot vol met rook en zijn ze die blöde Holländer vergessen….Tja en nu? Wanneer en wie zou ik gaan bellen om door te geven dat mijn man vermist werd?

IMG_2787

Ik was er inmiddels helemaal van overtuigd dat ik hem niet meer in levende lijve zou zien (lekker proces-je tussen de oren!). Mijn fantasie was intussen van draf overgegaan in wilde galop en het ene na het andere doemscenario voltrok zich in mijn zieke brein! O mijn god, wilde hij nou begraven of gecremeerd worden en waar? Wat doe ik met zijn motor? Hoe informeer ik zijn klanten? Blijf ik met Huub in Oostenrijk? Hoe regel ik een verhuizing in mijn eentje? En mijn god, hoe vertel ik het Huub?

Kortom: ik was ontzettend mindful, helemaal in balans en lekker ontspannen…..

Vier tikken voor elk kwartier op de kleine kerkklok en twee tikken op de grote kerkklok. Het was al twee uur! Hup, naar beneden. Thee zetten en wachten, in de keuken. Van slapen was absoluut geen sprake meer. Tranen brandden achter mijn oogleden, want daar zat ik nu, net zeven weken geleden geëmigreerd en nu werd terwijl we zo gelukkig waren, mijn man bruut uit het leven gerukt door één of andere stomme brandweeroefening!

Kirche-Schruns3
De kerk staat zo ongeveer in onze achtertuin. Het tweede oranje dak van rechts is ons huidige huis.

Net op het moment dat ik op het punt stond om in janken uit te barsten, hoorde ik een sleutel in het sleutelgat….Huh? He’s still alive!!
Ik hoorde hem de deur op slot draaien, de jas aan de kapstok hangen en zijn schoenen uittrekken. Mario kwam de keuken in gelopen. Mijn man was weer thuis! Joepie! In levenden lijve, zonder kleerscheuren, helemaal gaaf, niks geleden!
Tja en toen ging het mis…..

Mijn ongerustheid sloeg in een paar seconden om in woeste razernij toen hij zei: “waarom zit je hier in de keuken?”, “waarom lig je niet lekker te slapen?”………!!!
Hoe kon hij nu denken dat ik lekker kon gaan slapen terwijl ik anderhalf uur in de veronderstelling was geweest dat mijn man dood was? Alsof het heel normaal is om op dinsdagavond om half drie thuis te komen, terwijl iedereen hier in het dorp om zes uur zijn nest uit moet! Woest was ik! Want waarom hield hij toch zo weinig rekening met mij en wat had hij nou eigenlijk tot zo laat zitten doen, waar en vooral met wie? Hoe heet ZE eigenlijk…..? Kortom: met mij was even niet meer te communiceren, alle antwoorden waren fout, nul punten, ZERO! Van rouwstemming was geen sprake meer, wel van moordneigingen. Terwijl ik stampend de trap op liep, vloekte ik er nog een eind op los en heb nog wat dingen geroepen als: “stelletje PIEP!”, PIEP op met die PIEP brandweer”! en zak in de PIEP!

Ik had natuurlijk ook gewoon kunnen vragen waarom het eigenlijk zo laat geworden was, maar dat kwam totaal niet in mij op. De volgende ochtend dan maar. Voor Mario wel zo prettig om ook nog even de kans te krijgen om wat te zeggen….

Hij vertelde dat ze een uitgebreide oefening gedaan hadden, compleet met abseilen van rotsen met een brancard en een patiënt erin. Bij terugkomst hadden ze het materiaal direct schoongemaakt en alles weer opgeruimd zodat alles weer klaar lag voor een eventuele oproep. Daarna hadden ze nog een biertje gedronken en wat gegeten. Mario was in gesprek gekomen met de commandant en had een hele tijd met hem zitten kletsen over van alles en nog wat. Het was dus gezellig. Zijn mobieltje had hij expres thuisgelaten omdat deze hem tijdens de vorige oefening in de weg had gezeten. Oké, goede reden, inmiddels had ik al wat meer begrip gekregen voor de situatie. Kort samengevat; het was gewoon een gezellige avond geweest en voor hij er erg in had, was het laat geworden.

IMG_2783
…ik lust ook bier, dus ik kan ook bij de brandweer…

Dit zou mijzelf ook kunnen gebeuren en normaal kent gezelligheid bij mij ook geen tijd. Echter doordat ik Mario niet kon bereiken en het op een dinsdagavond was, maakte ik mij dit keer zorgen. We zijn ondertussen alweer twee weken verder en het is mij duidelijk geworden dat ze hier zo een beetje elke gelegenheid aangrijpen om een biertje te kunnen pakken. Na een oefening, na een voetbalwedstrijd of gewoon omdat het woensdag is…. Gelukkig houdt Mario het binnen de perken en drinkt hij vooral voor de gezelligheid zo nu en dan een biertje mee. Hij loopt nu trouwens hele dagen met een pieper op zak voor het geval er een oproep is. En dat is sinds hij lid is van de club al drie keer gebeurd. Overdag een containerbrand bij school en s’ nachts een kelderbrand in een woonhuis (vlakbij ons volgende huis) en loos alarm bij hotel Löwen. Grappig detail is dat ik meneer de brandweer wakker moest maken omdat ik de pieper wel gehoord had en hij niet (deze lag in de hal). Nadat ik hem een por in zijn zij had gegeven dook hij in zijn broek en rende richting kazerne…. Sindsdien ligt de pieper in de slaapkamer op het nachtkastje (grrrrr). Leuk hoor zo’n nieuwe hobby!
Ach, eigenlijk vind ik het stiekem hartstikke knap dat Mario gewoon overal induikt. We wonen hier nu twee maanden en hij heeft al een paar keer gevoetbald, zit op Duitse les en nu dus ook bij de brandweer. Ik integreer in een iets lager tempo, maar de contacten die ik heb zijn over het algemeen erg leuk en positief. Wij voelen ons hier welkom.

Mocht het nog een keer laat worden dan ga ik er in ieder geval niet meer van wakker liggen!

 

(p.s.: dit is voorlopig mijn laatste blog, vier augustus leveren we de sleutel in van ons huidige huis en verhuizen we naar ons andere huis hier in het dorp. Daar zijn we de komende tijd dus druk mee. Daarnaast ben ik bezig met het schrijven van een boek over onze emigratie. Iedereen fijne vakantie gewenst en tot in september!)

 

 

EEN WOENSDAG

Het is nu woensdagavond en het wordt weer eens tijd om een blog te schrijven, althans, dat vind ik. Maar waarover? We maken zoveel mee. Allemaal nieuwe ervaringen. We ontdekken nieuwe plekken, ontmoeten nieuwe mensen en we leren elke dag de taal een beetje beter. Hoewel, Duits dat gaat wel, maar Montafonisch is weer andere koek. Je kunt het vergelijken met het Fries in Nederland, nou dan weet je het wel! Maar toch, ook dat gaat lukken.
Het kan zijn dat Huub het eerder spreekt dan wij. Hij poekelt er al een aardig eindje op los. Hij heeft mazzel dat er op de Kindergarten nog een Nederlandse Anne en Christiaan zijn.

Zij wonen hier nu anderhalf jaar en spreken de taal prima. Hoewel het natuurlijk superleuk is dat ze elkaar al helemaal gevonden hebben, hoop ik dat Huub daarnaast ook lekker speelt met de Oostenrijkse kindjes. Volgens de leidsters van de Kindergarten hoef ik mij daar helemaal geen zorgen om te maken. Huub speelt met iedereen. En dat kan ik zelf zien…..ik hoef maar op het balkon van ons huis te gaan staan en kijk zo de speeltuin van de Kindergarten in. Dit heeft zijn voor- en nadelen zal ik maar zeggen. Zo krijg ik dingen mee, die ik helemaal niet wil zien en hoor ik Huub verhalen vertellen op het klimrek waar ik erg om moet lachen. Zo vertelde hij in geuren en kleuren aan Anne dat oma binnenkort kwam logeren en dat zij bij hem op de kamer kwam slapen. Nou en die oma (mijn moeder) dus, die laat scheten joh! riep Huub. Gelukkig allemaal nog in het Nederlands, dus behalve Anne heeft niemand er iets van meegekregen…. Vervolgens hoorde ik Anne ook iets roepen over scheten en familieleden, dus ze stonden weer gelijk.

IMG_3613
uitzicht vanaf het balkon op de Kindergarten

Inmiddels zijn opa en oma trouwens alweer thuis. We hebben een heerlijke week gehad en wat een geluk met het weer. Iedere avond hebben we buiten gezeten en vaak buiten gegeten. Erg leuk dat ze ons nieuwe leven een weekje hebben kunnen meemaken en dat ze zo van Huub hebben genoten en andersom. Ze hebben gezien dat we het hier naar het zin hebben, dat het goed gaat met ons en dat het hier prachtig is. Vooral mijn vader is helemaal verliefd op de ligging van ons huidige huis en vraagt zich zelfs af of we geen spijt krijgen dat we rond augustus naar het andere huis gaan verhuizen. Zou best kunnen, maar dit huis is gewoon te duur. Des te leuker om er nu vooral van te genieten en fijn dat deze tussenoplossing er is. En hier laat je wat en daar krijg je wat. Op de plek waar het volgende huis staat wonen veel kindjes in de buurt en dat is voor Huub natuurlijk hartstikke leuk en voor mij ook. Want hoewel Huub zich erg goed kan vermaken, voel ik mij ook wel vaak
“het animatieteam”. Iedere dag is hij rond half een thuis en op onze huidige plek wonen geen kindjes. Dus ik ga er zeer regelmatig op uit met hem. Alles is nieuw, dus genoeg te ontdekken.

IMG_2707
op pad met opa en oma


We wandelen wat af, maken veel ritjes met de kabelbanen, bezoeken alle speeltuinen, gooien met stenen in de beek, maken post voor z’n vriendjes en vriendinnetjes in Nederland en snoepen van een lekkere Sachertorte of Apfelstrüdel. Maar hellup! Er komen maar liefst negen weken (!) zomervakantie aan! Volgens mij ga ik staan juichen als Huub daarna naar school gaat. Ik ben echt helemaal stapel mesjokke op mu kind, maar er zijn grenzen!
Ich brauche auch ein Bißchen ME-TIME!

IMG_3637
samen met Huub boodschappen doen, naar de Italiaanse markt en speeltuin

IMG_3619 IMG_3611

Over anderhalve maand zijn we als het goed is verhuisd. Binnenkort dus weer de spullen bij elkaar rapen. Er moet weer een busje en hulp geregeld worden voor de verhuizing van de grote spullen vanuit Nederland (jippie, hereniging met mijn piano!). Mario moet weer zijn werkplek opnieuw inrichten en zorgen dat alles werkt. Ook moeten er weer adreswijzigingen doorgegeven worden aan alle instanties etc. en ik ga voor al onze spullen weer een plekkie vinden. Zo blijven we voorlopig nog wel lekker bezig.
Vandaag had ik op mijn programma staan om naar Bludenz te rijden naar het Bezirkshauptmannschaft. Als je namelijk langer dan drie maanden in Oostenrijk blijft moet je een Anmeldebescheinigung aanvragen. Dit moet gebeuren naast de aanmelding binnen drie dagen na aankomst in de plaats waar je gaat wonen.
Het Bezirkshauptmannschaft is gevestigd in een prachtig slot. Het ligt er zo prachtig dat ik onderweg nog een paar foto’s gemaakt heb. Het gaat er allemaal erg relaxed aan toe. Ik werd vriendelijk te woord gestaan, men wees behulpzaam de weg en iedereen wacht rustig zijn beurt af zonder nummertjes trekken.

IMG_3673
op weg naar het Bezirkshauptmannschaft

IMG_3675 IMG_3676
Drie formulieren rijker verliet ik het pand en omdat ik toch nog ruim twee uur parkeergeld had betaald, besloot ik nog even een rondje door het centrum te maken. Ik heb ontdekt dat ik Bludenz leuker vind dan ik dacht. Er was een kleine markt en het was gezellig druk. Het valt mij op dat hier in de stad ook veel ouderen lopen. Leuk om te zien dat er soms een clubje bejaarden gezellig samen een terrasje pakt, nadat ze groenten op de markt heeft ingeslagen.

Ik had trouwens ook nog een paar ons Fisolen (sperziebonen) gescoord voor weinig. De afgelopen weken ben ik in diverse supermarkten op zoek geweest naar sperziebonen, maar nergens te krijgen. Ja ingevroren of kei duur. Sowieso moet ik met mijn dagelijkse boodschappen nog een beetje de routine vinden. Voorgesneden soepgroenten, nasi- macaroni- of andere groentepakketten kennen ze hier niet (ik heb het tenminste niet gevonden) net als voorgekookte krieltjes of bakaardappeltjes. Inmiddels heb ik wel brood gevonden die we alle drie lekker vinden. Want ja om nou iedere dag Semmeln (broodjes) te eten is wel lekker maar daar zit niks in. Omdat we in dit huis geen vriezer en zelfs geen vriesvakje hebben, haal ik om de dag zo’n groot stevig brood en die we zelf in plakken snijden.
Stroopwafels, speculaasjes, ontbijtkoek, hagelslag of gekleurde muisjes….tja, die missen we.
Hoewel, opa en oma hadden een behoorlijk pakket voor ons meegenomen en eind volgende week komt mijn zus, dus daar stuur ik ook nog maar even een bestelling naar toe. Huub wordt namelijk zwaar depressief als de gekleurde muisjes op zijn….

Vanmiddag ben ik met Huub met de Hochjochbahn naar boven geweest.
Er zat een groepje Brabanders in de gondel. Vijf vrienden die lekker een weekje samen gaan mountainbiken hier in de Montafon. Ik kan nog steeds niet geloven dat waar ik voorheen op vakantie ging, nu woon en op een gewone woensdag van de prachtige omgeving kan genieten. Boven aangekomen ging Huub naar de speeltuin en daar was Marco (een kindje van de Kindergarten). Blijkt dat Marco daar bovenop de berg woont!
S’ morgens brengt mama hem met de auto naar beneden en s’ middags gaat hij zelf met de kabelbaan weer naar huis! Nou dat wil Huub ook wel! Marco is ook zes en net zo groot als Huub. Hij vertelde dat hij al twee wedstrijden met skiën had gewonnen, waarop Huub zei dat hij ook al kan skiën (daar zijn de meningen over verdeeld…).
Omdat het nog steeds mooi weer was, besloten we vanavond de grill buiten aan te zetten. Alweer buiten eten, heerlijk!

Is er dan helemaal niks wat tegenvalt, niet leuk is of waar we heimwee naar hebben? Jawel hoor! Overal is wel wat. Hier krijg je wat, daar laat je wat en ook al zit je in een ander land, je neemt jezelf mee. Dus ook hier heb je wel eens een baaldag. Maar vooralsnog hebben we het hier erg naar ons zin met z’n drietjes. We hebben onze draai al aardig gevonden. Huub heeft ontzettend veel meer vrijheid hier en is een echt buitenkind. Hij heeft al een paar vriendjes en hij heeft zin om na de vakantie naar school te gaan. Voor Mario is het af en toe flink aanpakken. Hij heeft het erg druk met alles op een rijtje krijgen en in de juiste volgorde. Ik realiseer mij goed dat ik momenteel een luxe leventje leid en daar geniet ik dan ook met volle teugen van. We leven een beetje zoals ze dat vroeger in Nederland ook deden. Papa zorgt voor de centjes en mama zorgt voor de rest. Alleen hadden ze toen geen wasmachine, geen afwasmachine, geen droger en een stuk of 7 koters.
Ben ik blij dat de tijden veranderd zijn!
Dit houden we voorlopig nog wel even vol!

IMG_2678
ze zien hier tenminste niet meer dat we Nederlanders zijn

 

VOLL IST VOLL!

En nu wonen we alweer bijna twee weken in Oostenrijk!

IMG_2581
Je hebt er nog net geen vrachtwagenrijbewijs voor nodig!

IMG_2586
Zo ben je in Nederland alles aan het afsluiten en zo ben je in Oostenrijk alles weer aan het opstarten.
We hebben het alle drie tot op heden erg naar ons zin hier in Schruns. We genieten van het uitzicht, de rust, ons fijne huis, de vriendelijke gastvrije buren, het gezellige dorp en alle nieuwe ervaringen.

IMG_3330
We zitten hier vaak in de tuin. Rust, ruimte en uitzicht!

IMG_3327

Voor diegenen die denken dat we nu alleen nog maar met de ballen in de zon kunnen gaan liggen, niks is minder waar! (hoewel de foto’s op facebook misschien anders doen vermoeden…) Vooral Mario is ontzettend druk om van alles uit te zoeken en te regelen met betrekking tot zijn bedrijf. Inschrijven bij de Wirtschaftskammer (Kamer van Koophandel) blijkt ineens niet nodig of toch wel? Onze auto moet ingevoerd en gekeurd worden (terwijl deze voor twee maanden terug nog in Nederland een APK heeft gehad), verzekeringen regelen, zakelijke-  en privé bankrekeningen openen, computernetwerk in orde maken (zodat ik weer lekker kan bloggen…), zakelijke en mobiele telefoons werkend zien te krijgen, bankgarantie aanvragen, energieleverancier contacten, etc .

IMG_3324
De werkplek van Mario.

IMG_3323

Eerlijk is eerlijk, ik heb momenteel meer vrije tijd, maar ook ik krijg zeker nog geen eelt op mijn kont van het stilzitten. Zo ben ik onder andere op zoek gegaan naar een nieuwe huisarts. Bij de eerste werd mij vriendelijk medegedeeld dat er een aannamestop van patiënten was.
Mmmmmm….daar kwam even mijn onzekere ik boven, want lag dit nu aan mijn nog gebrekkige Österreichische Sprache en willen ze geen allochtonen in de praktijk of hadden ze inderdaad een aannamestop? Gelukkig kwam het met mijn zelfvertrouwen tijdens het bezoek aan een andere huisarts weer helemaal goed. Huub en ik werden uiterst vriendelijk ontvangen, de assistente schudde ons bij binnenkomst en vertrek de hand en Huub kreeg voor het wachten een leuk autootje cadeau. Zo kan het ook! Mooi, ook weer geregeld. Wanneer papa, mama of Huub etwas passiert, kunnen we nu tenminste ergens terecht. Deze arts zit trouwens bij ons in de straat, zoals bijna alles hier om de hoek zit. Je hoeft bijna nergens de auto voor te pakken. De Kindergarten zit (echt niet gelogen!) op 20 meter afstand. De school op 100 meter, net als de bloemenwinkel, de bakker, diverse restaurantjes en terrasjes. Het Gemeindeamt, de bank, het postkantoor, diverse supermarkten en overige winkels, het is allemaal binnen handbereik. In hetzelfde pand als de Kindergarten, zit ook de Musikverein. Afgelopen weekend was er een feestje in het dorp en vertrok de dorpskapel voor onze deur richting het centrum. Zo gemütlich! Verder wordt er hier veel aan sport gedaan. Er zijn voetbalvelden, een overdekte schaatsbaan, een buiten zwembad, midgetgolf banen, golfbanen en natuurlijk kilometers aan wandel- en mountainbike paden. Om over de wintersport nog maar te zwijgen.

IMG_3368
In de Van Ghentstraat hadden we alleen een douche. Nu kan Huub kiezen uit twee ligbaden of douche….keuze is snel gemaakt!

Nadat we maandagmiddag aangekomen waren, besloten we ons de volgende ochtend in te gaan schrijven in Schruns. Onze huurbaas, Herr Bauer ging met ons mee en dat bleek later handig in verband met het veroveren van een plekje op de Kindergarten voor Huub. We hebben trouwens tot op heden niks aan te merken op de snelheid waarmee zaken hier geregeld worden. Nu hebben we ons ook wel goed voorbereid en dat scheelt natuurlijk ook een stuk. Zo hadden we al gelezen dat voor de inschrijving in Schruns onder andere de volgende documenten verplicht zijn; geboorteakten van ons alle drie, bewijzen van uitschrijving uit de gemeente Arnhem, paspoorten en ingevulde Meldezettels ondertekend door de huurbaas. Meldezettels zijn formulieren waarop je je persoonlijke gegevens in moet vullen, of je een vaste verblijfplaats hebt en waar je vandaan komt. De andere formulieren hadden we allemaal al in Nederland opgevraagd en konden we dus zo overhandigen. Daarnaast hebben we ook nog een Verklaring omtrent Gedrag aangevraagd en een uittreksel van de huwelijksakte. Je zult het maar nodig hebben.

IMG_3355
Het Gemeindeamt van Schruns.

In Arnhem moesten we voor het uitschrijven uit de gemeente een afspraak maken. In Schruns loop je gewoon tijdens kantooruren
(7.30 (!) – 12.00 en 14.00 – 16.00 uur) binnen, is er één balie en hoef je geen nummertje te trekken. Na inschrijving kregen we een hand van de medewerker en werden we welkom geheten in Schruns. Allemaal uiterst vriendelijk. Vervolgens gingen we met Herr Bauer naar een ander kamertje in het gebouw, waar ons kort en bondig één en ander werd uitgelegd omtrent  de afvalscheiding. Pffff….nou daar moet je dus wel echt even een cursus voor volgen. Mein Gott, wat een gedoe zeg! Ik heb er na een week al een klein afvalscheidings fobietje aan over gehouden. In onze kelder hebben we zeven dozen staan. Plastik, Glas, Metall, Papier, Karton, Biomüll und Restmüll. Op zich lijkt dat nog best simpel en ik vind het ook echt goed dat hier zoveel aandacht aan geschonken wordt. Echter, de afgelopen week heb ik diverse keren met afval in mijn handen gestaan waarvan ik mij afvroeg in welke doos ik het moest gooien. Vooral het badkameremmertje vind ik vrij ranzig om te scheiden. Moet ik dan de tamponnetjes, make-up watjes uit het plastic zakje gaan plukken en deze bij de Restmüll gooien? En wat te doen met het papieren doosje waar de tube van de tandpasta in heeft gezeten?….huppekee, ook tussen de met bloed gedrenkte pleisters van Huub vandaan grabbelen en in de papier doos…brrr. Kortom: daar moet ik nog even een fris, doch praktisch systeempie voor bedenken. Is voor de portemonnee ook wel nodig, want voor de Restmüll betaal je 4,30 euro per zak van 55 liter. In Nederland gooiden we wel vijf van die zakken per twee weken weg in de grijze bak. Na al het scheiden houden we hier denk ik één zak per twee weken over. Goed bezig dus!

IMG_3316           IMG_3321

IMG_3361
Huub vermaakt zich wel in het dorp.

IMG_3359

Met een cursusboek in handen over de afvalscheiding vertrokken we vervolgens samen met Herr Bauer richting de Volksschule om Huub voor te stellen en in te schrijven. Hij kent de directrice van de school goed. En ook hier werden we vriendelijk ontvangen ondanks het feit dat ze al een andere afspraak had. We kregen toch de gelegenheid om haar even te spreken en maakten een afspraak om donderdags terug te komen. Ze adviseerde ons daarnaast om even langs de Kindergarten te gaan omdat Huub daar wellicht tot aan de zomervakantie terecht zou kunnen om zo spelenderwijs de taal te leren. Onze huurbaas liep mee omdat hij ook daar een paar mensen kende die voor ons iets zouden kunnen betekenen. Fijn hoor, dat hij dit zelf allemaal aanbood. Scheelt een hoop tijd.

IMG_3299
De school waar Huub na de zomervakantie naar toe gaat staat aan de overkant van onze tuin met aangrenzend het sportveld.

We kregen echter te horen dat er geen plek was en er werd letterlijk gezegd: leider, aber voll ist voll!…oeps, weten we ook eens hoe dat voelt! Kinderen zijn in Oostenrijk echter verplicht om vanaf hun vijfde verjaardag gedurende vijf ochtenden per week naar de Kindergarten te gaan. De mevrouw zei dat er misschien bij één van de andere twee locaties wel plek zou zijn. Maar ja, dat is natuurlijk wel jammer als er één op 20 meter afstand zit. Herr Bauer had een idee. Hij kende een mevrouw die misschien wel iets voor ons zou kunnen regelen. We liepen samen naar het hotel waar zij woont,  maar ze was helaas niet aanwezig. Herr Bauer vroeg aan de receptioniste of zij aan de mevrouw wilde vragen even contact met hem op te nemen. En ja hoor, s’ middags kregen we een telefoontje dat Huub toch terecht kon bij de Kindergarten bij ons op de hoek en dat we de volgende dag even  langs konden gaan om kennis te maken. We vragen niet hoe het kan, maar profiteren ervan!

De Kindergarten ziet er zo leuk uit! Het ligt lekker vrij, met een ruime buitenplaats met gras, bomen, hutjes, fonteintje, moestuintje, blote voeten paden, zandbak, glijbaan, schommels en picknick banken. Binnen is er ook van alles te doen, tot aan een kinderwerkbank aan toe, waar ze lekker kunnen timmeren.

Toen ik er op maandagochtend na moederdag de inschrijfformulieren ging inleveren, zaten alle moeders buiten in de zon aan gedekte picknicktafels te genieten van een gezellig uitgebreid ontbijt. Dit doen ze blijkbaar ieder jaar op de maandag na moederdag. Iedereen neemt iets mee en de kindjes maken iets moois voor hun mama’s. Moet je in Nederland eens mee aankomen! Bijna alle vrouwen werken. Als je in Nederland al zoiets wilt organiseren, kun je dat het beste op de woensdag of de vrijdag doen. De meest gewilde vrije dagen in de week. Hier in Oostenrijk zijn veel moeders huisvrouw.
En ja, ik heb voorlopig ook het vakje Hausfrau aangekruist op het inschrijfformulier bij het beantwoorden van de vraag wat mama beruflich macht….

IMG_2613
Huub was zonder dat papa en mama het wisten gaan shoppen in het dorp. Hij kwam terug met een plantje voor mama. Gekocht van zijn zakgeld. Probeer het dan maar eens droog te houden!

Huub heeft deze week nog vakantie en dus kunnen we onze kabelbaankaarten goed benutten. Voor hem hoefden we zelfs geen kaart te kopen omdat hij in 2009 geboren is en daarom nog als Bambini gezien wordt,  huh….totdat ze hem zagen! Op onze vraag aan Huub of hij het leuk vindt in Oostenrijk, antwoordde hij: “ja, echt wel! Kan ik lekker vaak met de kabelbaan!…daarom wilde ik graag in Oostenrijk gaan wonen en dat doen we nu dus ook hé mama!”. Hij is vanaf het begin dat we hier zijn voornamelijk enthousiast en we hebben hem nog niet kunnen betrappen op heimwee gevoelens. Zijn vriendjes mist hij wel, maar hij wordt er niet verdrietig van. Sommige hebben we al een kaartje gestuurd, anderen een app-je met foto en/of geluidsfragment. Het is erg leuk voor hem om op deze manier contact met zijn vriendjes te houden. Op de Kindergarten schijnen nog twee Nederlandse kindjes te zitten. Die kennen inmiddels de Oostenrijkse taal al en dat kan wel eens handig zijn voor Huub…heeft hij zijn privé tolken. En zo gaat Huub maandag voor het eerst naar de Kindergarten. Hij heeft er zin in!

IMG_2468
De Kindergarten waar Huub vanaf maandag naar toe gaat.

Mario en ik hebben het er zo nu en dan over dat het best gek is dat we ons vanaf dag één thuis voelen en nauwelijks hoeven te wennen. Het huis bevalt ons erg goed. Het is lekker ruim, heeft gezellige ruimtes, het is rustig, prachtig gelegen grenzend aan een sportveld van school met uitzicht op de bergen en vlakbij alle voorzieningen. Op nog geen twintig meter afstand starten diverse wandelroutes en ook binnen een poep en een scheet zit je op een gezellig terras aan een koud biertje. Natuurlijk voelt het nu ook nog wel een beetje als vakantie. We zijn benieuwd wanneer dat gevoel verdwijnt. Het is een totaal ander leven dan in de van Ghentstraat in Presikhaaf. Ook al hebben we daar zeker de eerste jaren prima gewoond, we zouden er niet meer terug willen. Als je daar de voordeur achter je dichttrekt sta je gelijk in de drukte en moet je de rust echt opzoeken. Dat deden we ook regelmatig op bijvoorbeeld de Posbank of de Veluwe en dat was ook altijd genieten. Ook weekendjes weg naar Limburg, Noord-Holland of Groningen, het is allemaal mooi. Nederland is een prachtig land met goede voorzieningen, veel mogelijkheden en een afwisselend landschap.
We zijn dan ook niet vertrokken uit Nederland omdat we het geen fijn land vinden, maar we zijn naar Oostenrijk gegaan voor de bergen, de rust en de gemütlichkeit. Tot op heden lijkt het te voldoen aan onze verwachtingen. Doordat we op diverse manieren nog veel contact hebben met familie en vrienden, voelt het niet alsof we heel ver weg zijn en hebben we daarom waarschijnlijk ook geen last van heimwee. Maar dit kan natuurlijk zomaar ineens toeslaan. Leuk vooruitzicht is dat opa en oma ons over een paar weken op komen zoeken en een paar weken later mijn zus en zwager. In augustus gaan we zelf waarschijnlijk richting Nederland om onze spullen voor de verhuizing naar ons definitieve huis op te halen en plakken we er misschien nog een weekje Nederland aan vast. Eerst nog maar even flink genieten van het voorjaar, want de weken gaan zo wel heel erg snel!

AFSCHEID

De laatste tijd staat vooral in het teken van afscheid nemen en dat zal de komende week niet anders zijn. Een laatste werkdag, een afscheidsborrel met collega’s, de laatste dag van Huub op de buitenschoolse opvang, de laatste schooldag en het afscheid nemen van
familie en vrienden.

Afscheidsborrel collega’s Cito

Maar ook afscheid nemen van spullen, huis, wijk, stad en…land.
Mario en ik nemen vrij makkelijk afstand van materiële zaken en maken dankbaar gebruik van marktplaats. Het inpakken valt dan ook best mee, want we hebben niet veel oude meuk. Maar er zijn ook spullen waar we wel een band mee hebben en die we nu toch om diverse redenen weg doen. Onze antieke linnenkast bijvoorbeeld. Deze kochten we op 11 mei 2005 in Haarlem. De datum weet ik nog, omdat we toen precies vijf jaar getrouwd waren. Hij was eigenlijk te groot om in onze personenauto mee te nemen en zo zat ik dus anderhalf uur met mijn neus tegen de voorruit gedrukt met mijn knieën in mijn nek.

IMG_2816
Hoe hebben we hem in hemelsnaam in de auto gekregen?

Dan de kinderwagen van Huub. Deze stond nog op zolder. Al voor zijn geboorte paste hij er niet meer in geloof ik, dus zo goed als nieuw. Vorige week hebben we de wagen voor een klein prijsje kunnen verkopen aan een buitenlandse mevrouw die er ontzettend blij mee was. Dat voelt goed. Opruimen, nog wat geld vangen en iemand anders helemaal heppie de peppie zien vertrekken, fijn.

20090521 - 001
Rondje Sonsbeek

Ook van Huub zijn speelgoed hebben we het één en ander verpatst. Hij vindt het prima als we maar duidelijke afspraken met hem maken en deze ook nakomen. Van de opbrengst van zijn speelgoed mag hij bijvoorbeeld een deel in z’n spaarpot doen. Zo kan hij over een tijdje (weer) een Lego trein kopen. En we hebben hem beloofd om in Oostenrijk op zoek te gaan naar een leuke nieuwe fiets voor hem (zal wel zo een lekker kek mountain bikie worden). Hoog tijd, want het ziet er niet meer uit! Zo een lange gozer op een veel te klein fietsie, beetje zielig…

Un pilote vtt, sportif de haut niveau, survole la piste de descente des 2 alpes lors de la manche de coupe du monde qu'avait gagnŽ le britanique steve Peat. La scne se passe sur le haut du parcours.  13 juin 2004 (jg0006i_53782) (PSM PHOTO/GenŽe Jerome)
Wacht hier nog maar even mee Huub…

Verder heb ik afscheid genomen van mijn piano. Die staat nu ergens in een magazijn met een doek erover tegen eventuele krassen en deuken…hellup!!! Nee, gaat vast goed. We zijn blij dat hij er mag staan. Mijn keyboard gaat wel direct mee naar Oostenrijk. Ik moet nog wel ergens op kunnen pingelen en heb veel zin om weer eens wat tijd aan muziek maken te kunnen besteden. Een nummer één hit scoren staat tenslotte al tweeënveertig jaar op mijn bucketlist, ha, ha. Net als een boek schrijven en een cabaretprogramma.
Ik ben ontzettend gek op de humor van o.a. Ronald Goedemondt , Brigitte Kaandorp, Herman Finkers, Theo Maassen, of Jochem Myjer. Ik denk dat dat één van de dingen is die ik naast mijn familie en vrienden het meest ga missen. Een avondje theater, cabaret of muziek. Ik hou ervan!
Ooit in een ver verleden heb ik samen met een geestelijk gestoorde vriendin (sorry Simone) in een cabaretclub gezeten en hebben we een voorstelling gedaan in het Posttheater in Arnhem.  We hadden onder andere een sketch over schoonouders, kinderen krijgen en ik zwom “droog” het podium over op het nummer The Rivers of Babylon (was mijn vriendin nou gestoord of was ik het misschien zelf?)…sloeg gewoon he-le-maal nergens op…heerlijk! ……alleen, die vijf keer poepen van de zenuwen vooraf was wat minder…

Op dit moment is Mario in de rouw. Zijn motor is zojuist verkocht en opgehaald. Ja, ja…gisteren besloten we dat het praktischer was om de motor te verkopen en nu is hij al weg. Wat ik voor mijn piano voel, voelde Mario voor zijn motor. Ik heb gelukkig momenteel een LAT relatie met mijn piano en we komen over een paar maanden weer bij elkaar terug. Mario en zijn motor zijn echt uit elkaar. Na twee buikschuivers te hebben gereden, besloten we in 2001 dat het tijd werd voor een tourmotor en sindsdien hebben we veel leuke ritjes gemaakt. Weekendjes door heel Nederland, een tiendaagse rondreis door Schotland en bezoekjes aan België en Duitsland. Sinds de geboorte van Huub heb ik niet vaak meer achterop gezeten. Mario gebruikt de motor wel regelmatig en dat is handig voor mij, want dan kan ik de auto pakken. We zijn daarom van plan een andere te kopen in Oostenrijk. Daarnaast is Oostenrijk ook een prachtig land om motor te rijden. Zou zonde zijn als Mario daar niet van kan gaan genieten.

r0100044
Schotland mei 2002

Er rijden wel een hoop idioten rond in Oostenrijk die denken dat ze om een hoekje kunnen kijken. Zo irritant! Gaan ze voor een bocht inhalen en dan maar hopen dat er niks aankomt, brrrr…
Tja en als het dan mis gaat, dan wordt er op de plek des onheils een kruis met een fotootje gezet en een bossie bloemen. Nou, doe mij die bloemen maar gewoon in de vaas en de foto aan de muur! Stuk gezelliger.
Kan er nu al tegenop zien dat Huub “straks” zijn rijbewijs gaat halen of de motor van papa wil lenen. Volgens mij word ik dan zo een hele irritante overbezorgde moeder die de hele tijd aan Huub z’n kop loopt te zeuren dat hij alsjeblieft voorzichtig doet! Of doe ik dat nu ook al?!

Afgelopen zondag gaven we een klein afscheidsfeestje bij de Sint Jan in Arnhem (al zo’n twintig jaar onze stamkroeg). Niet teveel toeters en bellen, maar gewoon lekker in de ochtend een bakkie koffie drinken en een taartje eten. Het was een gezellig clubje mensen. Mijn vriendinnen hadden een Dirndl voor mij gekocht en die was te leuk om niet gelijk even aan te trekken! Na wat gewurm op de wc en een rits die mij bijna van onder tot boven openreet , zat hij als gegoten. Volgende keer alleen nog twee paar sokken of drie ons kipfilet mee om een uitdagend decolleté te creëren. Best lastig als je deuken hebt in plaats van borsten….

Mijn vriendin Simone
Een van mijn beste vriendinnen, Simone

IMG_3145

Huub en zijn vrienden hadden het ook erg naar hun zin…. ze waren bezig om een kerkdienst te verstoren! Het Tuig! Op het Jansplein staat de Koepelkerk en deze zat bomvol. Het was tenslotte zondagochtend. Huub en z’n vrienden hadden de achterdeur gevonden met de bijbehorende bel. Dat werd dus belletje lellen!Jammer voor Danny van twee, want die was steeds te laat weg….
Tegen de middag gingen we naar huis met weer leuke nieuwe herinneringen en een doos vol attenties, lieve kaartjes, foto boekjes en kunstwerken. We voelden ons net het bruidspaar!

En nu is het aftellen begonnen. Aanstaande zaterdag gaat Mario samen met Buddy in een gehuurde bus naar Oostenrijk om de spullen te verhuizen. Op zondag komen ze weer terug en dan vertrekken we op maandag definitief met z’n drietjes! Huub en ik blijven dus nog een weekendje langer in Nederland. De laatste nachtjes kunnen we terecht in het huis van opa en oma, dus dat is prettig geregeld. Afgelopen week had ik nog wat leuke afspraken staan.
Met mijn zus op pad geweest naar Zandvoort. Met mijn vriendin Marieke heb ik een wandeling gemaakt in Sonsbeek en afgesloten op het terras van de Paletijn. Wat een luxe om dat te kunnen doen op een zonnige maandagochtend, heerlijk! Woensdagavond nog een rondje door Huissen gemaakt en een biertje gedronken bij Big Fish met Simone (die met die geestelijke beperking) en donderdagavond een hapje gegeten met mijn moeder bij De Klomp in Arnhem. Allemaal (voorlopig) laatste keren.

IMG_3129
Huub & Fien, al zes jaar vriend en vriendin!

 

IMG_3162

En zo komt aan alles een eind. Aanstaande dinsdag slapen we voor het laatst aan de Van Ghentstraat, Huub heeft de komende week zijn laatste speelafspraken en vrijdag gaat hij voor het laatst naar school. Maandag vier mei verlaten wij Nederland en trekken de deur achter ons dicht. In Schruns gaat er dan weer een deur voor ons open. Een nieuw begin. We hebben er ontzettend veel zin in. Tuurlijk zijn er soms twijfels, alleen een dooie verandert tenslotte niet meer van mening! Maar we hebben ons anderhalf jaar voor kunnen bereiden en zijn er klaar voor.

Gelukkig hebben familie en vrienden ook de tijd gehad om aan het idee te wennen. Toch blijft ons vertrek voor een aantal niet leuk.  Daar voel ik mij wel een beetje schuldig over. Ik maak het iedereen altijd graag naar het zin en hou van gezelligheid. Dat heb ik van thuis meegekregen. En tja, afscheid nemen is nou niet bepaald het toppunt van gezelligheid.

Dus daarom nemen we geen afscheid, maar zeggen we: Tot Ziens!

IMG_3157
Afscheidsfeestje in de Sint Jan

LONTJE

Drie weken geleden ben ik gestopt met werken. Althans, bij Cito.
Want hoewel ik er niet meer voor betaald word, heb ik mij sindsdien een slag in de rondte gewerkt. Ondanks dat voel ik mij ontzettend vrij. Ik geniet met volle teugen van deze periode. Het is leuk om van alles te onderzoeken, te regelen en af te kunnen strepen van mijn lijstje. Dit lijstje bestond drie maanden terug nog uit vier A4-tjes, maar is geslonken naar één A4-tje…en we hebben gelukkig nog twee weken. Wel krijg ik zo nu en dan een aanval van zware vermoeidheid en ben ik soms wat sneller aangebrand dan normaal. Gelukkig weet ik inmiddels wat mij dan te doen staat: plat op de mat en dicht die ogen! Hup met mijn aandacht naar de grote teen van de linker voet en zo scan ik mijn hele body tot aan mijn kruin. Na deze oefening is mijn lontje weer een stuk langer en kan ik de hele wereld weer aan.

stress alarm

Afgelopen weekend zijn Mario en ik een nachtje (!) op en neer geweest naar Oostenrijk om met de twee verhurende partijen nog het e.e.a. door te nemen. Ik zag daar best tegen op, maar achteraf is het ontzettend voorspoedig verlopen en meegevallen.
Nadat we Huub vrijdag naar school hadden gebracht reden we door naar Oostenrijk. Huub werd s ’middags opgehaald door opa en oma en de volgende dag zouden zij hem naar vrienden brengen.
Hij was dus in goede handen en dat scheelt een stuk. Huub maakt het ons wel makkelijk tot nog toe.
Zonder al te veel emoties laat hij alles over zich heen komen. We proberen hem goed voor te bereiden op dit soort logeerpartijen en alle veranderingen die komen gaan.

Rond 16.00 uur kwamen we aan bij ons pension in Schruns en nadat we onze spullen in de kamer hadden gelegd, wandelden we richting het dorp. Het was schitterend weer en een coverbandje maakte muziek op het terras van een hotel-restaurant. We vielen met de neus in de boter!
Dit was gewoon een mini-vakantie. Met een lekker koud biertje hebben we een tijd in de zon op het terras genoten van de muziek en de reuring in het dorp. Het was het laatste weekend dat de ski liften geopend waren en dat zorgde voor een apart straatbeeld. Waar wij in een t-shirt met kort mouwtjes zaten (het was tenslotte 25 graden), liepen anderen in skipak compleet met coltrui en muts…
Toen de zon weg was werd het toch wat kil en besloten we binnen een hapje te gaan eten.
Lekkere Hirschgoulash mit spätzle und Mario ein Zwiebelrostbraten mit Bratkartoffeln, jammie!

De volgende ochtend een lekker Oostenrijks ontbijtje en vervolgens hadden we onze eerste afspraak om 10.00 uur. In het eerste huis wonen we vanaf 2 mei tot waarschijnlijk 1 augustus. Daarna verhuizen we naar ons definitieve adres in dezelfde plaats. We liepen alle vertrekken nog eens door, overlegden wat we aan inventaris kunnen gebruiken en namen een kijkje in de tuin.
Wauw, Huub kijkt vanuit zijn slaapkamer zo naar de Hochjochbahn!

hochjochbahn

Die is straks vast niet meer weg te slaan bij zijn raam! Allemaal prima geregeld en over drie weken wonen we er. Ik kan het bijna niet geloven, maar het gaat echt gebeuren! Zoveel zin in. Ook wel spannend hoor. Ben heel benieuwd hoe we er alle drie op gaan reageren als we er echt wonen. Vinden we het uiteindelijk echt zo leuk als we ons voorgesteld hebben en hoe gaat het straks met Huub op zijn nieuwe school met een andere taal. We gaan het allemaal meemaken.

We besloten even te lunchen voor we de volgende afspraak om 14.00 uur hadden. We hadden weer mazzel met het weer. Lekker buiten gegeten met uitzicht op de bergen met nog witte toppen.

terras
Ook deze afspraak verliep positief. En wat is dat toch een gaaf huis! Een helft van een dubbel op een prachtige, rustige, zonnig plek net buiten het dorp. We kregen er nog een bonus bij…de tuin!
Die hadden we de vorige keer niet eens goed gezien. Wat een fijne plek, met veel privacy, ruimte voor Huub om te spelen en in de zomer lekker lang te genieten van zwoele avonden….Ik zie ons al helemaal zitten…of liggen….
De bouw van het nieuwe appartement waar de eigenaar van ons huurhuis gaat wonen verloopt voorspoedig. Vandaar dat we waarschijnlijk al per 1 augustus in dit huis kunnen i.p.v. per 1 september. Dat zou fijn zijn, hoewel het andere huis ook absoluut geen straf is.

In de kelder bevindt zich nog een prachtig grote ruimte die de eigenaar graag wil gebruiken voor het opslaan van zoals hij het zegt: zijn 30-ig jährigen“ Sammlung”.
Zijn vrouw en hij hebben dertig jaar in het huis gewoond ze hebben nogal wat verzameld in die tijd. Op zich vinden wij het prima als ze deze ruimte willen gebruiken voor opslag, want er is tenslotte ruimte genoeg voor Mario, Huub en mij.
Toch hebben we na thuiskomst een mailtje gestuurd met de vraag of het misschien mogelijk is om hun spullen op de bergzolder op te slaan. Er is namelijk ook nog een badkamer extra in de kelder. In combinatie met de kamer zou dit dus een geweldige logeerplek zijn voor onze familie.
Inmiddels hebben we hier antwoord op gekregen. In ieder geval geen afwijzend antwoord, maar ook nog geen toezegging. Ze gaan eerst kijken wat ze over houden aan spullen, na opruiming en kijken dan of we de ruimte wellicht incidenteel mee kunnen gebruiken. Daar zouden we echt heel blij mee zijn! We hebben namelijk drie slaapkamers in het huis. Eén voor ons, één voor Huub en een werkkamer voor Mario. Een logeerpartij wordt dan zo’n onderneming, vooral ook omdat Mario vanuit huis werkt. En als we dan gewoon kunnen zeggen, hier is de kamer en hier je eigen badkamer, dan wordt het een stuk eenvoudiger.
We zien wel. Ook zonder deze ruimte zijn we hartstikke blij met het huis. We gaan er qua woongenot denk ik ontzettend op vooruit.

Nog twee weken te gaan en daarin moet nog een hoop gebeuren. In de schaarse vrije tijd die nog over is hebben we nog wat gezellige afspraken en etentjes gepland met familie en vrienden. Ook Huub z’n agenda is de komende week nog volgeboekt met speelafspraken.
Mijn volgende blog zal ik dan ook waarschijnlijk in Oostenrijk schrijven of ik moet onverwacht toch nog een keer tijd over hebben.

Groetjes aan alle volgers en tot een volgende keer!